QUINTO DÍA EN BULGARIA

O día comezou tarde, e menos mal, porque nos deitáramos algo tarde falando no hall do hotel. Pola mañá tivemos exhibición das danzas letonas, que non se puideran facer o día anterior polo doo das persoa que morreran no accidente.

O grupo de bailaríns procedentes de Letonia.

As danzas foron moi divertidas, porque ademais  os bailaríns sacaron a bailar a persoas do público. Tiñades que ver ao alcalde da cidade de Triavna, estaba un pouco teso bailando cunha rubia letona que lle sacaba case unha cabeza.

O alcalde bailando ao fondo con unha das bailarinas letonas.

Despois saímos cara a Velikotarnovo, a antiga capital de Bulgaria, que perdera a súa capitalidade por tan só un voto. Bonita cidade cun castelo medieval  amurallado do século XIV

O castelo.

Xusto ao subir ao castelo atopámonos cuns personaxes da literatura española: "Non son muíños eso que ve no horizonte?, amigo Sancho" que va, son Lidia e Cristina facendo unha homenaxe a súa materia.

Cristina e súa fiel escudeira.

 A zona vella moi interesante con numerosos exemplos dese pasado histórico. 

A cidade de Veliko Tarnovo coa súa catedral.

Pola noite tivemos cea de despedida de Triavna nun restaurante da vila. Non eramos as únicas persoas con cea concertada e todo o salón en pleno ergueuse para bailar xa dende o primeiro prato. Había tanta xente na sala do restaurante que tivemos que saír a bailar fora. Bailamos e bailamos a maior parte da noite. Hai probas documentais.

Cristina bailando con Thanassis.

Bailamos danzas populares búlgaras. Tamén sirtaki, a danza popular grega, porque o que pinchaba a música era dese país ao sur de Bulgaria. 

      Peter, o noso socio grenlandés, ensinándonos un colgante de oso feito con óso de foca.

TERCEIRO DÍA EN BULGARIA

O día comezou na sala de conferencias do hotel, onde explicamos a nosa aportación ó proxecto ATTIC, escoitamos ós demais socios e falamos sobre o futuro do proxecto.

Completamente metidas na dinámica da viaxe, enfrontámonos con espíritu lúdico ós pequenos contratempos da viaxe: Todo se convirte en excusa para a broma e creamos constantemente esas mitoloxías de viaxe intranferibles coas que esgotamos a paciencia dos amigos que se arriscan a preguntar como foi (preparádevos, je,je).

Pola tarde, os nosos anfitrións leváronnos a coñecer o traballo dunha Asociación que axuda ós discapacitados.

Visitamos os museos de Triavna: Tres fantásticos edificios en pedra e madeira nos que se exponen recreacións dos espazos domésticos tradicionais, obxectos e mobiliario do XIX e o impresionante traballo da madeira dos artesáns locais, en decenas d esculturas e no artesonado dos teitos.

O museo da cidade de Triavna, era unha antiga casa particular.

A antiga escola de Triavna.

Tamén visitamos a escola-instituto (colexio integrado) de Triavna.

Cristina e Pía no corredor da escola. O alumnado de secundaria só ten turno de tarde noite.

Velaquí a nosa entrañable guía, con Lidia:

E, para rematar o día, outra boa cea chea de risas e xogos cos nosos socios internacionais:

Cristina con Peter, socio dinamarqués, procedente de Grenlandia.

Thanasis e Ioannis, os socios gregos, cos agasallos dos dinamarqueses.

SEGUNDO DÍA EN BULGARIA

Ola! Ben ceadas e ben durmidas erguémonos esta mañá de moi bo humor para facer una excursión á espera dos socios letóns, que chegaban aínda a media tarde.
Vestidas de verán (porque aquí xa fai moita calor), montamos nu fantástico minibús moi á moda da Europa de Leste. Tras unha hora de viaxe polas frondosas montañas que rodean Triavna, chegamos ó mosteiro ortodoxo de Sokolski, onde puidemos visitar esta igrexiña do XVIII

e marabillarnos contemplando os frescos que enchen os teitos e as paredes: un espléndido resumo da historia sagrada dende a creación ata a paixón de Cristo para difundir os episodios esenciais da Biblia entre os que non sabían ler.


A monxa que coibada a igrexa (e vendía os inevitables souvenirs) explicounos que durante a dominación turca (cinco séculos, nada menos!), ós búlgaros non lles estaba permitido construir novas igrexas, só conservar as xa existentes, así que para obter o permiso esculpiron un icono en pedra, facéndoo pasar por unha reliquia moi antiga atopada nese mesmo lugar, co que gañaron o dereito de levantar un pequeno templo (ai! As astucias dos oprimidos).

Despois visitamos o Museo Etnográfico d Etara, onde puidemos coñecer distintas mostras da arquitectura tradicional búlgara e técnicas artesanais tradicionais.


Por certo, foi neste lugar onde Lidia recuperou a súa maleta.



De novo en Triavna, trala sobremesa de rigor nunha terraza, decidimos mercar o primeiro souvenir da viaxe: bragas de produción local ¿A que non adiviñades cal mercou cada unha?




Xa pola noite, Kalina (unha das socias búlgaras) invitounos a cear porque era o seu aniversario, durante a cea organizada pola asociación de Bulgaria fumos agasallados con cancións e unha pequena obra de teatro feitas polas asociadas. Foi unha gozada ver a estas mulleres moi ben preparadas e completamente desinhibidas.



Bueno, ímosvos deixando que mañá nos toca comezar a traballar!
Bicos de boas noites!

BICOS DENDE BULGARIA

Ola rapaces e rapazas! A verdade é que estamos esgotadas pero aproveitamos a calma do hotel para lembrarnos de vós. Escribimos dende Bulgaria despois de estar todo o día de viaxe. E vimos moitas cousas interesantes hoxe. Erguémonos cedo despois de durmir un par de horas, pero o madrugón tivo a súa recompensa.

O marabilloso ceo de Galicia ao mencer…

E un mar de nubes que nos trouxo nun, ás vecesviolento balanceo, ata a cidade de París, donde o noso avión fixo a escala de rigor.

Deixámosvos fotos do espectacular edificio do aeroporto do arquitecto Paul Andreu e que foi construido entre 1995 e 1999. A que semellan ser formas da natureza? Ollos de insectos, longos vermes, mundos de patas e antenas…
Baixamos do avión, vai una calor que abafa, e comezamos a sacar as capas de roupa que levamos. Impresionante! Unha calor enorme e as montañas que rodean Sofía aínda conservan algo de neve.
Ao chegar a Bulgaria o primeiro que nos chamou a atención é que entendemos máis ben pouco… Ninguna de nós fixo os deberes e aprendeu o alfabeto cirílico, para ver, polo menos, como se len as palabras en búlgaro… temos que recurrir aos escasos carteis en inglés ou ás trancripcións ao noso alfabeto. Esto nos pasa por paletas!, e mira que nós sí que sabemos da importancia de coñecer o idioma do país.

A maleta de Lidia non chega co resto e á frustación seguen unhas risas porque Murphy se presenta una vez máis como compañeiro de viaxe vital, Lidia era a única de nós que non quería facturar e  fixoo ao final por solidaridade!!!
Temos que esperar polo transporte que nos leva a Triavna, pero hai que esperar polo resto dos socios/as, xa que somos as primeiras en chegar. En nada chegaron as danesas (o único representante masculino de Dinamarca perdeu o avión porque cría que o voo era ao día seguinte) e despois os gregos. Os letóns aínda chegan mañá.
Comeza a nosa viaxe de tres horas e pico, entre montañas. Que envexa de bosques tupidos e sen marcas dos incendios. Dámonos conta da importancia ecónomica que ten o bosque e a súa explotación para os búlgaros. De camiño vemos que as cidades non creceron moito dende a época soviética e a arquitectura de edificios de bloques illados é bonita pero está moi mal conservada, o que lle da un aspecto algo nostálxico. Desa época consérvanse moitas estatuas e esculturas que exaltan o espírito nacional. Perdoade o encadre das fotos pero é que a furgoneta algo vella e moi trillada mandara aos amortiguadores de vacacións e era un pouco difícil tomar una foto decente sen parar.
Chegamos a Triavna, una pequeña vila rodeada de montañas co cu mallado. Pero a beleza do sitio compensa todo: casas de madeira, rúas empedradas, pontes medievais… Coas montañas sempre mirándoo todo, á beira.
Temos tempo de fregar os dentes e da peinar o rizo. A suculenta cea nos espera. Ensalada búlgara (moi semellante á grega) e un prato típico da rexión composto de pan fritido e xamón asado, Moi rico. O máis espectacular unha torta de pan que viña quente e que tiña que ser untada nunha mistura de especias.
Rendidas rematamos de escribir o post deitadas na cama sen nos falar moito. Estamos tan cansas que non podemos articular palabra. Boa noite! Mañá mais!